«Είναι λίγο περίεργο να παίρνω βραβείο συνολικής προσφοράς όταν βρίσκομαι στο μέσο της καριέρας μου».

Είχε ανέβει επάνω, ογδοντατριάχρονος κοτσονάτος, με άσπρο μαλλί σαν βαμβάκι, ενώ από τα μεγάφωνα μόλις είχε σταματήσει να παίζει το γνωστό μουσικό θέμα του Indiana Jones. Είπε τα παραπάνω και όλοι ξέσπασαν σε γέλια και χειροκροτήματα ξανά. Μετά συνέχισε, φανερά συγκινημένος, σε μια ευχαριστήρια ομιλία υπόδειγμα ταπεινότητας και ευγνωμοσύνης για τους ζώντες και τεθνεώτες που τον βοήθησαν στη διαδρομή του. Λίγα δάκρυα γυάλιζαν στο πρόσωπο του Ιντιάνα των παιδικών μας χρόνων. Συγκινήθηκα κι εγώ βλέποντας τον απ’ το λάπτοπ μου.

Ευαίσθητος, γι’ αυτό τρωτός. Δεν έγιναν όλα γρήγορα. Περίμενε, δούλεψε, έκανε τον μαραγκό, πάλεψε. Δεν πήρε τον εαυτό του στα σοβαρά. Έφερε όλους τους ρόλους που ενσάρκωσε σε μέτρα πιο ανθρώπινα και όχι σε αυτά ενός τέλειου υπερήρωα. Με κουρασμένο βλέμμα, λίγο κυνικός, απρόθυμος αλλά αναπόφευκτα γενναίος, μιας και όταν ερχόταν η κρίσιμη στιγμή, έκανε το σωστό. Χαν Σόλο, Ιντιάνα Τζόουνς, Ρικ Ντέκαρντ, Τζακ Ράιαν, αλλά και Αμερικανός γιατρός χαμένος στο Παρίσι του Frantic και ο αντιήρωας Δρ. Ρίτσαρντ Κίμπλ στο Fugitive. Σχεδόν όλοι ήταν τρωτοί, ακόμα και λίγο μπουνταλάδες, όπως θα έκανε ένας κανονικός άνθρωπος μπροστά σε κίνδυνο, αλλά τα κατάφερναν στο τέλος, μετά από πολύ πείσμα και προσπάθεια. Και είχαν όλοι τους έναν ηθικό πυρήνα κάτω απ’ την κούραση.

Μας έδειξε ότι στα δύσκολα πρέπει να σκάμε και ένα λοξό γελάκι και πως σημασία έχει να πιστεύεις πως θα σταθείς όρθιος όταν όλα δείχνουν ότι σίγουρα θα πέσεις.